Hakkımda

Fotoğrafım

Deneyimlerim, üzüntülerim
, dileklerim burada sizlerle:) neşeli ol, hayatını yaşa;)

18 Ağustos 2017 Cuma

Eğitim Şart

   Eveet bugünün konusu bir eksikliğimiz üzerine.Bu kez yanıltmadım direk başlıktan anlayacaksınız eğitilmesi öğretilmesi gereken bir şey, tuvalet temizliği!Ne diyor Cem Yılmaz abimiz EĞİTİM ŞART!

   Bu yazıyı yazmaya beni ortak kullanım alanlarının(TUVALET) pisliği zorladı.Erkek tuvaletlerini bilemiyorum o yüzden yorum yapamayacağım; ama yahu hemcinslerim nasıl bu kadar pislik olabilir diye düşünmeden edemiyorum çoğu zaman.Hele hele ortamlarda kendisinden daha çıt kırıldım, nazik, görgülü olmayan insan evladı, o peçeteleri çekip çekip yerlere atmak nedir gözünü sevdiğim.

En büyük sorunsalımızdan biri sifonu çekmemek.Bakın ne diyor bu sifon çekmeme durumu için bir görevilimiz.

   Anlamıyorum cidden bir sifona basmak ne kadar zor olabilir.İlk kez Paristeki havaalanında karşılaştığım; ama çok beğendiğim bir sistemden bahsedeyim size.Kapıyı kapadığınızda arkanızdan otomatik kilitleniyor ve siz sifona basana kadar kilitli kalıyor!Böyle şeyleri düşünmek bile utanç verici olsa da malesef gerçekler bunlar.SİFONA BASMAK ELİNİZDE diye bir kampanyamı başlatalım.Çocukluktan piyano kursuna Kuran kursuna, dil kursuna bilmem ne kursuna gönderiliyor çocuklarımız.Bunlardan önce vermeniz gereken eğitimi tamamladınız mı ben ona bakarım.Böyle şeyler aileden gelir, eğitim verilir, peki neden üzerinde durmuyoruz.

   Utanıyorum, iğreniyorum bu pislikten.Dün çok bunaldığımdan elimi yüzümü yıkmaya gittim.Kapıyı açmamla dehşete düşmem bir oldu.Yerlerde o kadar fazla kağıt peçete vardı ki, çekip çekip atmışlar, musluklar açık yerler ıslak.O sırada temizlik görevlisi geldi yüzüne bakamadım.O kadın temizleyecek oraları, evet bu onun işi bundan para kazanıyor; ama arkanızı toplayan biri var diye bu kadar çirkin kullanmak hoş mu?


   Bakın bu fotoğraf  Koredeki bir okuldan, temizlik yapanlar da öğrenciler.Tüm öğrencileri kapsayan bir program düzenleniyor ve bu şekilde tuvaletten sınıfa okulun her yanını öğrenciler temizliyor, sizce neden???

   Çocuklarınızın okulunda çok başarılı olması için yaptığınız hırs kadar lütfen insani eğitimleri konusunda da hırslanın, belki de bu şekilde ilerideki yıllarda şimdikinden çok daha farklı bir durumda oluruz, HER KONUDA.



15 Ağustos 2017 Salı

Sosyal Medya Görgüsüzlüğü

   Merhaba sevgili okuyucu.Bugün size neden tüm sosyal medya hesaplarımı kapattığımı anlatacağım.Ben ki ilk zamanlardan beri aktif bir şekilde sosyal medya kullananlardanım.Lise sondayken facebook çıkmıştı, birden patlamıştı bir şiddet bir heyecan.O zamanlar herkesin kameralı telefonu yoktu, olanlar milletin fotoğrafını çeke çeke bir hal olmuştu, işte tee o zamanlardan beri kullanırdım facebook.

   Facebook bir süre sonra sıkmaya başladı neden; çünkü internet her eve girmiş, artık amcalarımız teyzelerimiz bile facebbok kullanır olmuştu.O sıralarda da artık herkes ilişki durumu paylaşmak için bile facebook kullanırdı:) Artık çok kullanmamaya başladığım zamanlarda snapchat ve instagram rengini belli etmeye başladı.Üniversite 3 te yeni favorim bunlardı artık, herkes bilmiyordu bu uygulamaları paylaşımlarını yedi sülalen görmüyordu.Aynı zamanda facebook hesabım aktifti; ama yakın çevrem instagramı keşfedince ve bizim köyün tamamı benim facebookta arkadaşım olunca artık facebooku kapama vakti geldi dedm ve kapadım 2 sene önce.Snapchati sırf arkadşlarıma salak salak fotoğraf atmak için kullanıyordum neden çünkü 5 saniye sonra silinir şekilde ayarlamıştım, güleceklerdi ve bitecekti.Kuzenim ve arkadaşımın zoru ile swarm açtım bir ara; ama bana çok saçma geldi.Bir yere gidiyorsun yer bildirimi yapıyorsun ordaki herkes seni görebiliyor ekliyorlar, bana bi çeşit çöpçatanlık şeysş gibi geldiğinden 2 ay kadar kullanıp kapadım.

   Herkes yavaştan instagramı keşfetti, bi de instagram özellik getrdikçe getirdi ve insanlar cılkını çıkarmaya başladı taaamaaam dedim.İnstagram çıktı çıkalı sanki aile fertleri birbirini çok sevmye başladı sanki, babası istese bir bardak su vermez; ama instagramda babişkomla deniz keyfisi, canım anneciğimle gün toplantısı gibi paylaşımlar gelmeye başladı.Kavga ettiklerine şahit olduğum arkadşım 2 dakika sonra kocasıyla fotoğrafını paylaşıyor, kocası ise her şeyim yazıyor.Lan ne yapıyorsunuz diye geçiriyorum içimden.Ay bir de dışarıda bir yerde çaya yemeğe gitmeyiversinler..Gelen yemeğin 10 açıdan fotoğrafı çekiliyor, yemek ortadayken masadakilerle yanak yanağa filan fotoğraflar, yemek soğudu alooooo.Yahu ben iş için aktif bir şeklide yurtdışına gidiyorum, onda bile bi kolaj yapıyordum arka arkaya 80 tane fotoğraf paylaşmamak için.Adam mahalledeki çay bahçesinde tuvalette 20 tane fotoğraf çekiyor, muhabbet desen fotoğraf çekiminden az.

   Böyle böyle instagramdan da soğudum, ay dedim insanların görgüsüzlüklerini, mış gibi fotolarını çekemicem ve pat diye kapadım.Kimin ne yaptığını bilmiyorum arayıp sormadıkça, zaten benim hesap açıkken de ben pek paylaşım yapmazdım o yüzden insanlar ne yaptığımı bilmezdi.Şimdi arayıp sorarlarsa öğrenirler, gereksizler zaten bilmesin amaaannn

 

11 Ağustos 2017 Cuma

YAŞASIN TEKNOLOJİ

   Herkese benden selam olsun, biraz meltemli olsun da şu boğucu sıcak havayı dağıtsın.Biraz sıcaklar biraz yoğunluk, az da bahane ile yazma işine ara verdiğimin farkındayım.Öf evet farkındayım son birkaç paylaşımımda da bu cümle var.Tembellik yapmayacağım, yani tamam sanki:)

   Neyse efendim, ben aslında biraz alaturka bir insanım.Başlığa bakınca yanlış yazdığımı düşünüyor olabilirsiniz; ama değil.Okuyanlar bilir en yakın arkadaşımla aramızda geçen bir diyalogu paylaşmıştım şurada.Vay efendim beni sevmiyorsun da filan, mektup yazayım diye dalga geçtim olur dedi.Bir kez yazdığım bir mektupa aşırı takılmıştı.Hemen o mektup olayını anlatayım, üniversite son sınıfta artık valizler kapanırken en sevdiğim arkadaşlarıma birer mektup yazdım ve valizlerdeki eşyalarının arasına sakladım, hepsi eve gittiğinde zırlaya zırlaya mektuplarımı okumuşlar.Ne zırlıyosunuz di mi, 4 senenin sonunda benden beklediğiniz sevgi gösterisini yaptım, ha uzaktan mektupla; ama olsun zaten başka türlüsünü yapamazdım.Neyse işte dedim hadi arkadaşımın gönlünü yapayım yazdım bir mektup, tabi ki kırtasiyeye gitmeye üşendiğimden temiz bir A4 e yazdım, yani ben de isterdim renkli kokulu kağıtlara yazmayı; ama kısmet değilmiş, neyse işte bitirdim mektubumu , rujumu sürüp koyu bir öpücükte kondurdum:) Zarf olarakta şirketin zarflarınından birini kullandım bayağı uzun fatura zarflarından işte, neyse ki arada logosuz zarflar çıkıyor da onu kullandım:)Kargolasam diye düşündüm, sonra neyse efendim dedim her şey usulüne göre olsun verdim postaneye 1 gün 2 gün 3, 5 , 10 gün oldu hala ulaşmamış.E mektup yazdım ya bir heyecan teşekkkür filan bekliyorum cııks.Üçüncü haftaya girerken artık bir mesaj geldi.Bayağı bir duygulanmış arkadaş, ben de hemen yazıyorum dedi cevap dedim gerek yok, olmaz dedi, iyi dedim illa yazacaksan kargoya ver bence, yok dedi usulüne uygun olsun.Yazmış postalamış sürekli soruyor geldi mi diye, yook.O da bi 3 haftayı buldu :D Bu kez de o duygusallaştırdı.

   Ya tamam mektup güzel, alaturka hoş emek istiyor; ama yani sevgilime yazsam ne olacak.Düşünsene kavga ediyoruz, mektup gelene kadar kavga sebebibi unuturum e sinirim geçer , kavganın hakkını veremem ya saçma işte.Şuan telefonda 5 dk geç cevap yazınca olay çıkarıyor insanlarKargo yine bi derece genelde ertesi gün ya da bir sonraki gün geliyor; ama mektup abooowww.Gözünü sevdiğimin teknolojisi, mesaj atıyosun şaaak orda, özlüyorsun ( merak ediyorsun nerede ne yapıyor diye) görüntülü arıyorsun.Valla şu telefon nimet ya, her ne kadar bazen kapatıp kimseye cevap vermek istemesem de.Arada internetimi kapatıp birkaç saatte açmıyorum; ama olsun onu canım istediği zaman yapıyorum, ulaşmak istediğimde telefonun intenetin olması bir harika!








3 Ağustos 2017 Perşembe

Astrolog Abi ve Ablalarımızdan İnciler

   Bugün kendimi anlatmayacağım benim yerime astrolog abi ve ablaların yazdıklarını kopyalıyorum.Benimki bire bir uyuyor, aranızda Yay olan var mı?Olmayanlar için birkaç burç daha ekleyeceğim, gerçekten burcumuzun üzerimizde etkisi var sanırım, ciddiye mi almalıyız ne!

Yönetici Gezegeni: Jupiter 
Karakterim
Bir zaman makinesi yapıp 1913 yılına, Amerika’nın kuzeydoğusuna, Massachusetts’a gittiğimizi hayal edin, Eleanor H. Porter küçük tahta kulübe evinde oturmuş, Pollyanna’yı yazdığına şahit olduğunuzu hayal edin. Eşsiz bir görüntü!
Elenor’a usulca sokulup “Sevgili, Elenor. Tanrı aşkına bu Pollyanna’nın burcu Yay mı?” diye sorduğunuzda, usulca “Evet.. üstelik, yükseleni de Yay” dediğini duyacaksınız.
Pollyanna olmak her zaman iyi midir? Hayır değildir, belki de sık sık yara almaya açık olmanızın nedeni olaylara karşı iyimser tavrınızdır. İnsanlara karşı sonsuz inancınız yüzünden yarı yolda bırakılmış olmanız mümkün değil mi?
Hem ne çabuk size yapılan haksızlıkları unutabiliyorsunuz, hayret! Durun ve kendinize gelin, siz İsa değilsiniz size tokat atana yüzünüzün diğer yarısını çeviresiniz. Tokat yediğinizde siz de atmaktan çekinmeyin! Ya da siz Mevlana mısınız –ki “Ne olursan ol, gel” diyesiniz.
İyi olmanızda, iyimser olmanızda hiçbir sakınca yok. Belki de yapmanız gereken şey etrafınızdaki insanların siz kadar iyi niyetli olup olmadığını denetlemektir. Fakat siz de haklısınız, hayaldeki prens olsa da, gönül haydutları sever.
Sırada Başak var.
Yönetici Gezegeni: Merkür

Karakterim
Yazın en tatlı zamanında anneniz sancılandı, apar topar hastaneye gitti ve doktorlar annenizi doğuma aldı. Ebe poponuza vurduğunda dünyada olduğunuzu anladınız ve ağlamaya başladınız. Beyninize o ilk sinyal gitti “Ağladığıma göre burası pek hoş bir yer değil.” İlk karmaşadan sonra sevimli hemşireler sizi annenizin kucağına bıraktı, gözlerinizi usulca açtığınızda kocaman suratlı bir kadının size baktığını gördünüz. Tahmin ettiğinizden daha çirkin görünüyor, yüzü de kırmızı, kilo verdiğinde bir daha kontrol edeceksiniz.
Dünyaya geldiğinizden bu yana çok zaman geçti ve büyüdünüz. Ama açıkçası daha iyi bir aileye sahip olabilme gerçeği aklınızın hep ucunda. Saçlarınız kıvırcık değil düz olsa daha kullanışlı olurdu. Belki de dünya yuvarlak yerine kare olmalıydı, öyle değil mi?
Sorumuz apaçık ortada “Neden gökyüzündeki bulutlara baktığımda kalpler, filler görmek yerine fırtınanın çıkacağını görüyorsunuz?” Hayır, uyumsuz ya da pesimist değilsiniz, yalnızca tatlı filleri görmek yerine fırtına çıkarsa bozulacak saçlarınızı düşünüyorsunuz. Saçlarınız bozulduğunda düzeninizin de bozulacağını biliyorsunuz.
Kimi insanlar sorunlarla karşılaştıklarında çözmek için çaba gösterirler, siz başak burçları ise sorunlarla karşılaşmadan çözüm üretmek için çaba göstermeye programlısınızdır.
Bu düzene olan tutkunuz iş yaşantınızda size artılar kazandırsa da özel yaşamınızda zorluklar sunacaktır. Belki de, her gün hava durumunu kontrol etseniz şemsiyenizin rahatlığı ile bulutlardan sevimli filleri görebileceksiniz.
Akrep
Yönetici Gezegeni: Mars, Plüton
23 Ekim – 21 Kasım

Karakterim
Güzel ve güneşli bir güne uyandınız, yüzünüzü yıkadıktan sonra aynaya baktınız ve gerçekten harika göründüğünüzü gördünüz. En güzel kıyafetlerinizi giyip kendinizi sokağa attıktan yarım saat sonra o güzel hava bozdu, fırtına bulutları geldi, şimşekler çaktı, yağmur damlaları yeryüzüne hızla çarparken saçınızdan, ayakkabınıza kadar sizi ıslatmayı başardı. Ooops! Aksilik işte, halbuki harika görünüyordunuz.
Peki bütün bunları beyninizin algılama biçiminin nasıl olduğunu düşündünüz mü? Düşünmediyseniz buyurun birlikte düşünelim, daha sonra söz ne kadar seksi olduğunuzdan bahsedeceğiz.
Bu güneşli günün berbat olmasını beyninizin algılama biçimi gerçekten şaşırtıcıdır. Gökyüzünün de sonunda, iklimleri, havayı kontrol eden melekler sizin saçınızı yaptırdığınız, jilet gibi giyindiğinizi gördüler ve dediler ki, “Neden hayatı ona zehir etmiyoruz” ve hemen fırtınayı başlatarak size hayatı zindan etme eylemlerine başladılar. Evet! Aynen söylediğim gibi oldu, çünkü meleklerin işleri güçleri yok kafayı sizle bozmuşlar!
Yeter! Artık etrafınızda yaşanan olumsuzluklara odaklanmaktan vazgeçin. Dünya berbat bir yer olabilir,  insanlık çirkin olabilir, aradığınız aşkı bulamamış bile olabilirsiniz. Ama biraz da hayatın size sunduğu güzellikleri görmeye çalışmalısınız. Belki de bu vazgeçememe, bağlanma bu tutkulu davranışlarınızı olumsuzluktan, melankoliden uzaklaştırıp daha pozitif alanlarda kullanmanız gerekmektedir. Ortalama 82 yıl ömrünüz varken mutluluğu niçin mutsuzlukta aramakta direniyorsunuz?
Sizi mutsuz eden bir işte mi çalışıyorsunuz, her gün buna odaklanmak yerine daha mutlu olabileceğiniz işler mevcut mu diye kontrol edin. Kim bilir, belki sizi mutlu edecek işler vardır da, siz yalnızca iş yerindeki mutsuzluğunuza saplanıp kalmışsınızdır.
Ve evet, tebrikler çok seksisiniz!
Terazi
Yönetici Gezegeni: Venüs

Karakterim
Siz bir kayıkçısınız, kayığınızla gölün karşı yakasına geçirmeniz gereken kurt, kuzu ve ot üçlüsü var. Belki başka birisi olsa kuzu kurdun midesine çoktan  inmiş olurdu ama kontrol sizde, siz varken kimseye zarar gelmeyecektir.
Peki değer mi? Size ne kurttan, kuzudan, ottan.. Kim kimi yerse yesin, size mi düştü tasası?
Şimdi durup düşünelim, birçok kaynaktan ezberlediğimiz klişeler üzerinden geçelim. Adeletli, uyumlu, nazik ve naif olduğumuzu biliyoruz. Peki neredeyse kusursuz olmamıza rağmen niçin diğer insanların hakkımızda düşündüklerini bu kadar önemsiyoruz? Neden kendimize hata yapma payı bırakmıyoruz?
Durup bir kendinize dışarıdan bakın, bunca zaman idare ettiğiniz şeyler harika, kusursuz şeyler miydi? Harika olsalar idare edilirler miydi? Siz kusurları örtbas etme yeteneğine sahipsiniz, insanları oldukları gibi kabullenme yetisine sahipsiniz. Peki buna rağmen kendinizi neden olduğu gibi kabullenemiyorsunuz?
Belki de etrafınıza gösterdiğiniz sinir bozucu anlayışı, dostlarınıza sunduğunuz tarafsızlığı kendinize göstermeniz gerekmektedir. Belki de adaletsizliği en başından beri kendinize yapıyordunuz. Belki de arkanıza yaslanıp biraz rahatlamayı denemekten, yanlış yapmanın kusur değil de, doğal bir durum olduğunu idrak etmekten korkmamalısınız. Etrafınızdaki insanları mutlu ettiğiniz kadar kendinizi ihmal ettiğinizi görmezden gelerek yaşamayı bir kenara bıraktığınızda mutlu olduğunuzu göreceksiniz.



2 Ağustos 2017 Çarşamba

Ya Sakinleştir Ya Da Uzak Dur

   Bazen canınızın ne kadar yandığını kimseye anlatamazsınız, ha aynı şekilde başkasının da yandığını anlamayabiliyorsunuz.Bazen anlatmakta istemeyiz; ama karşımızdaki anlasın isteriz.Anlamasını istediğiniz kişi az öküz (yani anlayamayabiliyor da olabilir; ama bence öküz) ise kendinizi yırtsanız da anlamaz.Durup duvara bakarken bendeki değişimi düşündüm bir.Son bir saattir bileğimi ovup(bileğim günlerdir o kadar acıyor ki, ters hareket yapıp daha da acıttığımda küfür savuruyorum içimden) duvara ya da parkeye bakıyorum.

   Neyse efendim, ben canım sıkkın olduğunda kimseye söylemem, eskiden kimsenin anlamadığını düşünürdüm, neden; çünkü yok bişeyim diyorum ya da uykusuzum yorgunum filan onlar da inanıyor geçiyor gidiyor; ama beni tanıyan insanlar farkediyormuş, nasıl mı hemen anlatıyorum.Bir kere ben tam bir pis boğazım, çikolata pasta fast food en sevdiğim şeylerdir, herzaman yiyebilme potansiyeline sahibim.Biri bunlardan birini önüme kadar getiriyor ve ben yemiyorsam eğer ciddi bir problem vardır.Uzun süredir bir şey yememiş olmasam da midem almaz.Sessizliğim sağır edici olabilir mesela, duymak isteyene.Yani normalde tepki vermem bağrınmam gereken konuları geçiştiriyorsam, sanane banane kelimelerini çok kullanıyorsam eğer yine vardır bir şey.Mesela dün bir şeyler söylendi benim için, normalde sinir katsayım sınırda olmalıydı; ama kafamı meşgul eden ve çok üzüldüğüm başka bir şey olduğundan üzerinde duramadım bile, zaten ağlıyordum araya 2 gözyaşı da onun için girdi.

   Benimle kavga etmek isteyen biri öyle zamanlarda eli boş döner anlayacağınız; çünkü inanılmaz derecede tepkisiz olabiliyorum sanırsın bi kutu antidepresan içmişim, onu daha önce denemiştim; ama hoş bir sonuçla karşılaşmamıştım, lütfen denemeyiniz :)Konu nereden nereye geldi yine, yazarken bileklerime kramp girdi lanet, sanırım fena incinmiş.Bu konuya daha sonra devam edeceğim.Şarkı hepinize armağanım olsun, adios!


17 Temmuz 2017 Pazartesi

Nereye Böyle

   Bazen kendi hayatına bile müdahele edemiyor insan.Hani bu hayatın yönetmeni benim diyen insanlar çıkıyor arada, istediğime rol, istediğime yol veririm diye ahkam kesiyorlar, biliyor musunuz aslında onlar da her şeyi dilediklerince yönetemiyorlar.

   Düşünüyorum bazen, etrafımdakileri birer piyon olarak hayal ediyorum, oyunu oynayan ben oluyorum, hamleler benden soruluyor sadece, canım nasıl isterse oraya sürüyorum; ama şeeyy biraz sıkıcı oluyor sanırım, düşüncede bile.Çoğu zaman, daha doğrusu çok üzüldüğüm zamanlar keşke böyle olsaydı diyorum, yani sadece beni mutlu edecek şekilde davransaydı insanlar.Evet bencilliğim tavan oluyor; çünkü etraftakileri düşünmüyorum o an, neden çünkü bennn mutlu olmalıyıımm beenn.Uzun sürmüyor tabi, ben bunu yapsam  mutlu olurum oo çok iyi diyorum; ama kafamı çevirip baktığımda bunun başka birinin mutsuzluğuna sebep olacağını görüyorum ve koca bir of çekiyorum, yok ya diyorum iyi ki oyun kurucu ben değilim.Geçen hafta arkadaşlarla 3 harflileri olanlar ve böyle büyü yapanlar üzerine konuşuyorduk.Dedim Allah biliyor bana vermemesi gerektiğini, yoksa sana gıcık mı oluyorum ayır şunu sevgilisinden büyüsü yaparım görürsün gününü.Gülüştük bir; ama gerçekten böyle şeyler yapanlar varmış.Aslında ben pek inanmam, daha doğrusu inanmak istemem reddederim; ama tırım tırım dua ederim Allahım sen büyüksün, sen koru diye.Nasıl yapılıyor, nasıl etkili oluyor hala anlamış değilim; ama oluyormuş yani, ne bileyim.


   Konuma geri döneyim.Hayatıma yön veremiyorum uzun zamandır, uğraştım çok, bir şeyler istedim, inanmazsın zorladım durdum, sanırsın küçük çocuğum meme istiyorum.Yanlış anlamışım olayı ne yapalım en azından içimde şişenlerin bir kısmını yaşlarla dışarı saldım o da iyi bir şey(!?)Efendim işte baktım ben rüzgarı kontrol edemiyorum, ismimin anlamının rüzgar olmasına rağmen, ben de bıraktım kendimi rüzgarın insafına, nereye eserse o yöne doğru savruluyorum.





13 Temmuz 2017 Perşembe

Buralarda Durum

   Merhaba, uzun süredir paylaşım yapmıyordum; aslında yazmadığımdan değil, yazıyor; lakin paylaşmak istemiyordum.Bu sürede taslaklarımı doldurdum da denebilir.Öncelikle neden paylaşmadığımı söylemeliyim; çünkü mutsuz umutsuz cümlelerle doldurmak istemedim burayı.Ben böyle biri değilim aslında ve kendimi depresif olarak tanıtmak istemiyorum daha fazla.

   Kimseye dert anlatmam pek, bazen taşma noktaları oluyor tabi.Bir kez durmadan ağladım uzun süre çalıştığım yerde, neyse ki sıkı bir işte çalışmıyorum pek.Kendimi olumlamalara verdim denebilir, biraz da beyin oyalamaya.2 gün bitmeden 300 küsür sayfalı kitaplar bitiriyorum mesela, durmadan yabancı dizi izliyorum ve evet bunları iş yerimde de yapıyorum:)

   Birkaç gün önce yeni tanıştırdığım 2 arkadaşımla oturuyordum, herkesin bir derdi var diye konuşuyorduk, canları sıkkındı ikisinin de bazı sebeplerden.Dün üçümüz güzel bir iş için Bursa merkeze gittik.Hemen o işi açıklayım.Genç 23 yaşında bir arkadaş(tanımıyoruz) böbrek yetmezliğinden dolayı hasta yatıyor.Şükür ki annesi ile dokular filan da eşlemiş, anne böbreğini vermek istiyor; ama onun için bile çok para gerekiyor.Hastane bazı şeyleri kısıyor ve ortaya 53bin liralık bir maliyet çıkıyor.Bursa merkezde de bir kampanya başlatılıyor burada da ona benzer bir şeyler.Arkadaşımın çevresi geniştir, uzun süredir aynı işi yaptığından tanıyor büyük patronları filan, onlara ulaşılıyor.Bursada 42 bin lira toplanmış, buradan da biz 12 küsür götürdük, yani para tamamlandı!Arta kalan para da aileye verilecek, ilaç ya da daha başka ihtiyaçlar için.Hastaneden çıkınca bir durduk ve aslında ne kadar şanslı insanlar olduğumuzu düşündük, para bulanamasaydı ne olacaktı, parası olmayan ölecek mi yani, aslında bildiğimiz şeyler; ama yine de çok etkilendim.Çok şükür sağlık problemimiz yok, maddiyat desen kimseye muhtaç değiliz yine söylüyorum ÇOK ŞÜKÜR.

   Gönül rahatlığıyla terkettik orayı, açlıktan ölmüştük bir yemek yyip öyle dönelim dedik, gelmişken de sürekli bize Bursaya gelin gelin diye ısrar edip hiç gitmediğimiz arkadaşımızın da gönlünü yapalım.Aradık; ama geç oldu 9 u geçmişti gelmez işi vardır dedik, 15 dakikaya yanınızdayım dedi hoop yanımıza geldi:) Cidden öyle enerji dolu ki, ahhh eski günlerim dedim, içim geçmiş sanki benim.Bugün kendim ve sizin için bir şeyler dilemek yerine öncelik dileğimi hastalara yöneltmek istiyorum, lütfen lütfeen hepsi şifa bulsun ve de parasızlık yüzünden kimse ölmesin.


25 Haziran 2017 Pazar

Bir Bayram

   Herkese merhaba ve iyi bayramlar diliyorum en çokta ailesinden uzak veya bayramını kutlayacak annesi babası çocuğu olmayanlara.

   Otel odasından bildiriyorum, tatildeyim ben aslında, çok eğlensem aklıma gelmezdi buraya giripte yazmak:)Ne yapayım canım yalan mı söyleyeyim.Tatil az olduğu için memlekte gitmemeye karar vermiştim, olsun dedim bu bayram evde yatar dinlenirim zaten son zamanlarda işler çok yordu.Eşimin arkadaşı ona tatil hediye etmiş 3 günlüğüne mırın kırın ettim gitmicem dedim, deli misin dediğinizi duyar gibiyim, ama ben böyleyim.Hem 4 saatlik yol olması bile bana uzun geldi hem kalabalık olmadan eğlenemiyorum.Eskiden gelme bir alışkanlık bu, evim denize 15 20 dakikada mesafede Hatayda.Hadi denize dedik mi 15 20 kişi toplanırdık, mahalledeki arkadaşlar bize yakın olanlar.Hem aike büyük hem çevre.Her pazar gezmeye gidilirdi yazları, bütün amcamlar çocukları gelinleri ohooo, bi de babamlar kuzenlerine haber verdi mi 50 kişi olurduk.Denizde yarış mı dersiniz deve güreşi mi, o kadar özlüyorum ki...İnegölden Ayvalık'a 4 saatte geleceğimi düşünmüştüm en geç; ama trafiği hesap edememişim, öyle bir trafik vardı ki 1 saat sonra eve dönesim geldi; ama dönmedim tabi yola devam ettim,6 saat sürdü ilk kez o kadar uzun süre araba kullandım bir de dönüşü düşündüm.Yolda migrenim tutunca otele gelir gelmez kendimi odaya attım uyudum.Dışarda yüzen gülülen insan sesleri arasında resmen uyudum, gün boyunca hem bişi yememiş hem kendimi çok kasmış olduğumdan beynim eriyordu sanki.Akşam yemeğine indik, yemek yiyemedim, lokmalar dizildi sanki boğazıma, biraz oyalanayım dedim oteldeki çocukların dansını izledim, mesela kalabalık olsak sohbet ortamı olurdu biri bişi dedi mi öteki cevap verirdi; ama nerde sanırım 10 buçuktu uyuduğumda, e tabi o saatte uyuyunca gece uyandm daha da uyuyamadm.Akşamdan bişi yiyememştim zaten, sabah aç uyandım; ama yine bir şey yiyemedim, yediğim 4 kuru kayısıdan başka bir şey değildi.

   Denize gideyim belki iyi gelir diye düşündüm 1 saat takıldım.Havuzun orada Acemi Demirciye çok benzeyen birini gördüm, gidip sorsam mı diye bir düşündüm hatta.Yapacak bir şey olmadığından güneşin altına yattım yanayım bari dedim; çünkü yüzemedim pek, bi grdim çıktım o kadar.O ara Annesinin Prensesi Özlem ile mesajlaşıyordum, ben hiç sevmem diyordu güneşi sıkılmadın mı, yok dedim severim ben bronz olmayı mesajı attım ayağa kalktkm birkaç adım attım her şey silikleşti kimseyi seçememeye başladım ve küt, kendimi revirde oksijen maskesiyle buldum.Biraz tuttular sonra da dnlenin dediler ben geldim tabi odaya tüm gün yattım, o arada eşim tüm ayvalığı gezmiş, o kadar yani.


   Dinlenecektim güya, ha evet yatarak dinleniyorum; ama bolca da sıkıldım, 5 çayına ineyim en azından kurabiye ile karnımı doyururum dedim, aşağı inip yukarı çıkana kadar bi daha kendimden geçcem sandım.Bu bayram da böyle geçti bende ne yapalım, evime dönmek istiyorum; ama araba kullanacak hale gelmem lazım, eşiö araba kullanmayı yeni öğrendi ona güvenipte arabayı veremem tüm yol, oofff.Sağlıklı, huzurlu bayramlarınız olsun✋🏻

21 Haziran 2017 Çarşamba

Mezunum da Mezunum

   Şöyle bir düşündüm de kendimle gurur duyduğum zamanların çok ama çok az olduğunu gördüm.Yani iyi şeyler yapmıyor muyum yapıyorum illa  ki; ama göğsüm gururla kabarmıyor mesela.Düşündüm, düşündüm ehh son zamanlarda gördüğüm mezuniyet fotoğrafları ile beni gururlandıran şeylerden birini hatırladım.MEZUNİYET!



   Aslında kendimden beklemiyordum o heyecanı gururu.Okul hayatım hep çok iyi geçti benim, hani var ya böyle öğretmenlerin gözdesi öğrenciler onlardandım.Gittiğim lise kurulla öğrenci alıyordu, yani ortaokul diplomalarını alıyor hepsini değerlendiriyor ve okula almak için en yüksek diploma notlarını seçiyordu.O zamanlar diplomalar 5 üzerinden değerlendiriliyordu ve benim de 5 idi.Okul öyle bir okul ki cumartesileri bile gidiyoruz; çünkü isim yapmış; çünkü müdürümüz her sene davulla zurna ile iyi üniversitelere öğrenci göndermenin mutluluğunu yaşayacak.İlk sene sadece ingilizce, türkçe, resim, müzik, beden eğitimi dersleri aldık, yani süper lisedeydik hem de herkesin Merkez Mapushanesi dediği Merkez 23 Temmuz(Hatay'ın Türkiyeye katılma tarihidir) Lisesinde.Bir ingilizce sevdası sardı beni ilk 2 yıl,3. sene bölüm seçmemiz lazım, dil seçeceğim diyorum yook müdür izin vermiyor.Velilerimizle görüşüyorlar, bizim müdür bu kız tıplık ingilizce diye hayal kurmasın, çok istiyorsa öğrenir konuşur demiş, e bizimkiler de dünden razı, oldum mu ben sayısalcı.Neyse ben onu da kıvırıyorum dersler iyi, dershane sınavlarında tek rakibim Yusuf diye bir çocuk, ya o birinci oluyor ya da ben ilk zamanlarda.Sınavlardan en az yarım saat erken çıkar en yakın arkadaşlarımı bile gıcık ederdim; lakin gel gelelim o kocaman sınava ben tutuldum sanki, yok hatırlamıyorum, periyodik cetvelin sırasını unutmalar, alkolleri etilleri karıştırmalar yani tam bir fiyasko, e aile senden güzel şeyler bekliyor yok.O sene yazmadım bir şey, ertesi sene hazırlanırken her şey yine iyi sınavda yok.O aralar annem benden çok araştırıyor tabi okulları puanları.Tam puan 500, ben 415 aldım.Annem diyor tamam hemşire ol ben burun kıvırıyorum yapamam çünkü kan man, tamam diyor Çukurova üniversitesi bilgisayar öğretmenliği olsun hem rahat hem yakın bir yer.Bu kez inat tuttu beni ben başladım araştırmaya, yeni bir bölüm var sadece 8 üniversitede var: Sağlık Kurumları Yöneticiliği, üstelik devlet yeni bir tasarı sundu ve doktorların hemşirelerin hastane müdürlüğü yapmalarına son verdiğini açıkladı, artık bu işi eğitimliler yapacaktı ve evet bölümü seçmiştim, gözler parlıyordu müdür olacaktım ben:D Sıkıntı şu bölümüm olduğu okulların hiçbirinde deniz yok hey Allahım.Kendi kendime tercih yaptım, sınav sonuçları açıklanmadan önce anneme 2 hata yaptım dedim şehir olarak biri Afyon, inşallah gelmez sonuç bir açıklandı AFYON KOCATEPE ÜNİVERSİTESİ.Neyse mutlu oldum yine de, ilk 2 sene her şey çok güzeldi doktorlar hemşireler bizim bölümü okumaya başladı, bir baktık neredeyse tüm üniversitelerd bu bölüm açılmış 320 lerle yerleşiyorlari neyse dedik biz daha önce mezun oluyoruz; ama tata tataaamm devletimiz geri çekti tasarıyı.Yönetici olmak için bu bölümü bitirmesen de olur dediler ve ağzımıza tükürdüler.Saldım o saatten sonra, arkadaşlarım deli gibi KPSS çalışırken ben gezdim tozdum, nasılsa atanamayacaktım ve çalışmanın gereği yoktu(bizim sınavlar 2 senede bir yapılıyor ve o seneki sınavda sadece 7 öğrenciyi yerleştirdiler)

   Bu kadar salmışken mezun olmanın gururlandırması nedir bi düşünüyor insan; ama öyle bir şey ki.İsmim okundu koştura koştura sahneye çıktım(önümü neden öyle kapamışsam sanki).Böyle kalbim yerinden çıkacaktı sanki, ailem bana bakıyordu alkışlıyorlardı, ta oradan annemin ağladığını gördüm, benim de gözlerim doldu, babamı düşündüm.Benim tüm param sizin; ama siz yine de okul bitirin bir meslek edinin ki kimseye muhtaç kalmayın, el açmayın demişti, yaptım.Onca seneyi düşündüm, yıllarca okula gittim geldim, gece yarılarına kadar ders çalıştım, ailemin bizim için yaptıklarını düşündüm ve o an dedim ki bu haklı bir gurur; çünkü ben BAŞARDIM.




video

Videonun yüklenmesini beklerken sosyal medyadan bildirim geldi, bir arkadaşım mezuniyet fotoğrafı paylaşmış ve beni etiketlemiş:) tatlı tesadüfler bunlar

19 Haziran 2017 Pazartesi

Sokak Çocuk Doğurmuyor

      Genel olarak kullanılan tabirler var dilimizde sokak çocuğu, sokak hayvanı, sokak insanı gibi.Çoğumuz onlara yaklaşırsak eğer bizi zehirleyecek bir mikrop gibi davranıyor.Değil onları topluma kazandırmak için uğraşmak, türlü eziyetler ediliyor.


   Bu olayı hatırlayan var mı?Söz konusu restoranın çalışanı, müşterilere rahatsızlık veren çocuğu korkutmak(!) adına üzerine kaynar su dökmüş, hani şu %99'u müslüman olan ülkede(?).Çocuğun annesi yaptığı açıklamada çocuğunun su almak için restorana gittiğini; ama üzerine kaynar su atıldığını söylemiş.Restoranın Türkiye temsilciliğinin yaptığı açıklama;
“Kurulduğu günden beri aile ve çocuklara hizmeti odak noktasına almış bir marka olarak dün Nişantaşı restoranımızda yaşanan talihsiz olayın kabul edilemez olduğunu belirtmek isteriz.
Söz konusu olaya sebebiyet veren kişinin iş akdine derhal son verilmiş, diğer sorumlular hakkında soruşturma başlatılmıştır.
Bir daha böyle bir olayın yaşanmaması için gereken tedbirler alınmıştır.
Kamuoyunun bilgisine sunarız.
McDonald’s Türkiye”
   

   Bu olaydan sonra hassas davranırlar mı, pek sanmıyorum.O ara konuşuldu ve söndü.Kabul ediyorum bazen fena yapışıyorlar sokakta orada burada; ama kaba kuvvet kullanmaya çalışmak ne kadar doğru, bir çözüm mü ya da?Ben dilenenlere para verilmesine karşıyım, açsa yiyecek üşüyorsa üstüne bir şeyler alma taraftarıyım.Verdiğim paranın kime gideceğini, o insanların doyup doymayacağını bilemem.Ha bi de bazılarının benden çok parası var sıkça duyuyoruz.Bu görsel dilencilik operasyonundan
2 olay anlatacağım, biri sevindirici biri komik.2 hafta kadar önce iftarı bekliyorduk, tabi bizle beraber restoranda bir sürü insan.Oralarda dolanan bir kız çocuğu gördük, restorana bakıyor aç belli ki, arkadaşım para vercem dedi hayır dedim para vermek yok, meğerse kardeşleri ve babası da varmış az ileride ailece çimlerde oturuluyor.İçerden onlara dürüm tarzı yemek yaptırdık.Öğrendiğimize göre Türkmenlermiş, savaştan kaçmışlar ve buraya sığınmışlar; ama işte kalacak yerleri yok, o gün karınları doydu, bir şey olursa diye arkadaşım numarasnı verdi onlara, ertesi gün tekrar aradılar yemek için açlarmış.Arkadaşım Kızılay'ın proje müdürlerinden, yardıma ve bakıma muhtaç suriyelilerle ilgileniyorlar normalde, konuştuk o da yöneticileriyle konuştu o aileye geçici yer sağlanmasına katkısı olacaktı; ama onlar geri döneceklerini söyledilerNeye üzüldüm biliyor musunuz, açın halinden anlamak için oruç tutan insanların gerçek açları görüp yardım etmemesine bakın bu da o durumu anlatan görsellerden biri, gerçek açlar izliyor, açın halinden anlamak için oruç tutanlar iftarı bekliyor.
   Anlayacağınız orucu da anlamamışız.Bir tanede bugün yaşadığım komik bir olayı anlatacağım.İş yerimden bir iş için çarşıya çıkmıştım, karnım acıktığından ve Ramazan dolayı ile neredeyse her yer kapalı olduğundan Avm ye gitmeyi tercih ettim.Avmye girdim, 3 çocuk dikkatimi çekti, üstleri başları kirli; ama öylesine geçtim gittim.Yemek katına çıktım siparişimi verdim bekliyorum, o çocuklardan biri geldi abla açız dedi, iyi dedim gelin bakalım.En küçükleri erkek  olan patatees diye çığırdı.Neyse gittim bunlara 3 hamburger aldım bi tane de büyük bir patates.Bir de sinirleniyorum kendimce çocuklar aç, neden bu insanlar onlara yardım etmiyor diye.Tam yemeğimi yiyorum, onlarınki hazır değildi henüz, bir baktım büyük olan kalktı bir yere gitti geldi ortancaya ahmet bize paket yaptırıyormuş dedi, laann dedim beni kandırdılar, neyse dedim bir yemek parası beni eksiltmez, ben iyilik yapmış oldum.O arada büyüğü gitti kocaman bi poşet dolusu başka bir restorandan yemek getirdi öteki sandalyeye koydu.Çocuklara menü almamıştım, dikti gözünü içeceğime ortanca abla kolanı versene dedi, cııks dedim bir de benle dalga geçti cıııks cıııks diyerek.Kendime güldüm lan çocuk benle dalga geçiyor diye.

   Bazen böyle şeyleri görünce; insanlar amaan yaa diyor bunların hepsi yalancı ve kolay yolu  seçiyor, yani onları önemsemeyerek görmezden gelerek.Evet bazen haklı olabiliyoruz mesela, genç yaşta olup dilenenlere, gir bir işe çalış demişliğim hatta şu mobilya firması temizlikçi arıyor git konuş demişliğim var; ama neden onların çalışmayıp dilenerek bir şeyleri beklemelerinden kaynaklı;lakin asla kötü davranmadım.Yapmayalım duyarlı olalım biraz lütfen, hiç bir çocuğun seçimi değildir sokaklarda yaşamak.




16 Haziran 2017 Cuma

Kız Kardeşler Arasında

   'Kıyafetlerini çalıp çalıp giydiğim günler için umarım hala kızgın değilsindir'', diye bir mesaj düştü ekranıma.Kimden, tabiki kız kardeşimden:)

   Yazılarımı okuyunca sanki böyle çok hanımefendiymişim de kötülükten haberi yokmuş gibi görünebiliyorum bazen; ama tabiki de hayır ben de herkes kadar cazgır eh işte haliyle bazen hoş olmayan şeyler yapabiliyorum.Kızkardeşimle aramızda 6 yaş var bizim.Çocukken bu yaş farkı barizdi ve pek paylaşımımız yoktu, taa ki ben 20li yaşlara gelip o da bir ergeniyus olana kadar.Elbiselerimi, eteklerimi, şortlarımı yani beğendiği ne varsa hepsini dolabımdan aşırır ve giyerdi.Tabi o benim farketmeyeceğimi düşünürdü.Mesela kırmızı tişörtümü aldı diyelim, benim o gün tam da o tişörtü giyeceğim tutardı, dolabıma bakardım, bulamazdım ve Seeeeereeeeeeeennnnnn diye bağrınmaya başlardım.Seren orada mı nerdeee, çoktan giyip sırra kadem basmış.Döndüğünde bağrınıyordum hırpalıyordum, bir daha giymem diyordu sonra yine hoop aynı şeyler.Bir de o sıralar taktik geliştirmiş, teyzemlerin evi bizim eve yakın, bizim evden normal kıyafetle çıkıyor teyzemlerde üstünü değiştiriyor gideceği yere öyle gidiyordu, çakal yaa.Ne var giysin diyordu annem asla diyordum bu ne ya 14 yaşındaki ile 20 yaşındaki aynı kıyafetleri mi giyer, o zamanki bahanem de buydu.Üstünde görmesem bile kıyafeti, kokusunu alırdım, böyle de keskin bir burnum var, büyük olduğu için mi acaba :)

   Şimdi düşününce sadece gülümsüyorum, ne saçmalamışım yaa diyorum.İnsanın kızkardeşinin olması çok güzelmiş; lakin şöyle bir şey var İstanbulda okuyor ve ben onun için çok korkuyorum e bi de 2. öğretim eve geç gidiyor.Normalde pimpirikli bir insan değilimdir; ama bir kez aradım tüm akşam ulaşamadım, ertesi gün beni aradığında ağzına tükürdüm, çok korktum.Gülümsetti bugün kardeşim, belki de hissetti ne dersiniz aramızda bir bağ oluşmuştur ve ablasının keyifsiz olduğunu anlamıştır.Neyse ne, ne kadar beni kızdırsa da, hala kıyafetlerime salça olmaya çalışsa da iyi ki var :)

  Bir de bir şarkı ekliyorum sizin için, sözleri fazlaca derin

13 Haziran 2017 Salı

Gamsızlaşmaya Çalışanlarda Bugün

   Bazen bir an geliyor ve siz, inandığınız ya da anısını yaşattığınız her şeyin sadece sizin için değerli olduğunu anlıyorsunuz.Yaptığınız, yapmadığınız her şey için pişmanlık duyuyor; çünkü kendinizi tam bir 'salak' gibi hissediyorsunuz.Anlayacağınız üzere sizin üzerinize oynayarak kendimi açıklıyorum.Acemi Demirci kızacak bana, yine üstü kapalı yazmışsın diye; ama ben de böyleyim ne yapalım, hem eskilere güvenmek lazım bazen belki de, her şeyi de dökmemek lazım.

   Kendimi aptal gibi hissettiğim çok oldu; ama böyle zamanlarda sakinliğimi korumayı öğrenemedim hala.Tez canlıyımdır  biraz da asabi, elime bir silah verseler hani karşımdakine ateş edebilirim mermim bitinceye kadar.Bazen cinnet geçirenleri çok iyi anlıyorum.Ha tabi buna kesinlikle karşıyım, anlıyorum sadece o kadar.

  Ne zaman acı bir şey yaşasam hep aynı şeyi söylüyorum, büyüyorum.Büyüyorum da bu büyümenin sonu yok mu, tamamlanmıyor mu???Belki de, yok yok belki de değil kesin, yapmamız gereken tek şey, o gamsızların yaptığı gibi hiçbir şeyi umursamamaktır; çünkü en mutlu olanlar onlar, var demek bir bildikleri...

10 Haziran 2017 Cumartesi

MİMİMSTRAK ŞEYLER ( 10 MADDE DE AŞIK ETME TÜYOLARI )

   Herkese merhaba!Bugün bir mim yazısı ile karşınızdayım, sevgili arkadaşım Özlem beni bu yazısında mimlemiş onu da arkadaşı Eda ve aynısını benden beklemiş.Bi düşündüm evirdim çevirdim ama ııhh sanırım başlığa uyamıyorum.Neden mi, evet ben de yakışıklı bir çocuk görünce oo filan diyordum; ama o kadar çünkü hiçbir zaman kendime aşık etmeyi düşünmedim:)Bak o konuda da çekingenim biraz, bu zamana kadar kendimi belli etmek için de bir şey yapmadım, neden mi bence ben koca bir KORKAĞIM.Evet aynen öyleyim, sevilmemekten korkuyorum, çok sonraları itiraf ettim bunu kendime, o yüzden kendi kendime hiç kimseye yönelmişliğim yok.Önce karşımdaki beni sevecek isteyecek sonra ben.Bunu yazarken de Allahım neden ben böyleyim diye düşünmedim değil.Aşık etme tüyoları yazamıcam; ama aşkta yapılmaması gereken 10 şeyi yazayım kendimce:)(özlemin maddelerinden yola çıktım:) )

1.Öncelikle kendinizi sevin, karşınızdaki kim olursa olsun önce siz.

2,Çevresine uyum sağlamaya çalışın, ama sizi ezmelerine izin vermeyin.Bunu yapmaya çalışırlarsa ve sevgiliniz sizi korumazsa sessizce yol alın.

3.-mış gibi yapmayın hiçbir konuda, uzun vadede sizi sıkabilir.

4.Haksızsanız eğer özür dilemeyi bilin, aynı şekilde karşı tarafın da bunu yapıp yapmadığına dikkat edin.

5.Sizi yalnızlaştırmasına izin vermeyin, yoksa o çekip gittiğinde bir başınıza kalmış olursunuz.

6.Özlemin de dediği gibi başınız dik olsun, kendinize güveniniz olsun, o giderse dünyam başıma yıkılır demeyin,(ha yıkılabilir ama o enkazın altından kalkıp kalkamamak sizin gücünüze bağlı)

7.Ne yaparsa yapsın ondan vazgeçemeyeciğinizi düşündürtmeyin; çünkü bunu suistimal edecek ve sizi hırpalayacaktır.

8.Aşk fedakarlık ister, birbirinizi  yontabilirsiniz; ama dikkat edin de hiç olmadığınız birine dönüşmeyin, dönüştürmesine fırsat vermeyin.

9.Çok sevdiğimi belli edersem de kaçar gibisinden düşünmeyin, sevdiğinizi belli edin.

10.Ufak sürprizler yapın, para ile yapılmasına gerek yok maddi ağırlıklı olmasına gerek yok yani, bahçeden koparacağınız bir çiçek bile karşınızdakini sevindirebilir unutmayın, sevinmiyorsa... (çok yakın bir erkek arkadaşım sevgililer gününde kız arkadaşına sürpriz hazırlamıştı, çiçek hediye almıştı, türkü bar gibi bir yerden yer ayırtmıştı, kızın tepkisi ne olmuştu biliyor musunuz, ben o kadar hazırlandım beni buraya mı getirdin diye sinir krizi geçirmiş :) , bunu duyunca kızdan bir soğudum, ayrıl diye de arkadaşıma baskı yapmışlığım var ).

   Mimin bayağı bir dışına çıkmış oldum. Özlem affet, şuraya utanan gözü kapalı bir maymun koyduğumu farzet :)Sevgiler çokça.



9 Haziran 2017 Cuma

Seviyorum Anlasana

   Merhaba, bugün size hep karşılaştığım bir sorunumdan bahsedeceğim.Bendeniz pek sevdiğimi dile getiremem, yani belli ederim, hani varya böyle bazı insanlar sevdiğine seviyorum diyemez de kalın giyin üşüme sakın derler hah işte benimkisi de o hesap.Size yediğim triplerden birini görsellerle aktarmak istiyorum, kendisi benim üniversitedeki en yakın arkadaşımdır, yine 2 yakın arkadaş olan okul arkadaşımızlarından birinin öteki için fotoğraf paylaşıp altına sevgi cümleleri yazmasından dolayı bana patladı :)

    Aynen böyle sevgili tribi yedim arkadaşımdan.Çok gülesim geldi, tutamadım kahkaha ata ata güldüm valla.Yahu sevgimizi anlamanız için illa mıç mıç mı olmak gerekiyor, zaten sosyal medyada sıkça rastlıyorum yok aşkımla bilmem ne keyfisi, yok aşk ile yok böcek ile, ııyyy samimiyetsizler.Aranızda yapanlar varsa eğer kızmayın; ama yani sürekli sürekli böyle fotoğraf atanlardan ööggkk geldi artık valla.Yahu ortalık seviyorum deyip sizi bir tarafına takmayan insanlarla dolu, biraz da sevipte bunu hareketleriyle belli edenlere yönelin di mi ama.

   Sevmiyorum cidden sevmiyorum ben öyle şeyleri, ne yapayım arkadaşıma dediğim gibi benim tarzım bu sevmem göstermelik şeyleri, ne bileyim fotoğraf paylaşıp altına destanlar yazmayı, ondan sonracığıma millet görsün diye bir şeyler yapmayı.Kabul ediyorum bir sosyal medya hesabımda kuzenimle benim fotoğrafımız var altına da yazdım birşeyler.Dın dın dın dın itiraf zamanı, bunu kendisi istemişti e o zaman da keyfi pek yerinde değildi o yüzden yazdım; ama ben sadece kendisinin okuyacağı şekilde mesaj atmayı daha doğru buluyorum.

   İnsanlar farklı farklı valla, bir de böyle ısmarlama olunca olmuyor.İçimden gelenleri akataramıyorum tam olarak, ne yazacağımı diyeceğimi bilemiyorum, millet neden işin içine girsin ki zaten, aramızda özel bir şey varsa illa herkese göstere göstere mi yapmamız lazım bir şeyleri, hııh saçma.

8 Haziran 2017 Perşembe

Kısacık Bir Ders

      Herkes kendi yaşam koşturmacasında öyle değil mi millet.Çalışanlar olarak bizler alelacele kalkıp hazırlanıp işe gitme telaşesindeyiz, kimilerimiz erkenden kalkıp çocukları için kahvaltı hazırlamak onları hazır etmekle, bazılarımız okula, kimilerimiz ise belki de daha fazlasını yapmakla meşgul.Peki bu koşturmaca içerisinde çevremize ne kadar dikkat ediyoruz, yani çıkarımız olmasa bile etraftaki insanlara değer veriyor muyuz?

   Eveet başlıyoruz.Ahmet Şerif İzgören'i çoğu arkadaşımız tanır, tanımayanlar için kısa bir özet geçiyorum, kişisel gelişim üzerine kitaplar yazmış, aslında orduda görev yapıyormuş; ama istifa edip üniversitede hocalık yapmaya başlamış.Bu abimizin bir konuşmasını izledim, yazı ile aktarıyorum, videosunu da ekleyeceğim.


    ''Son sınıf öğrencilerinin final sınavı. Beş soru hazırladım. İletişim sorusu tam elli puan. Çocuklar harıl harıl çalışmışlar. İletişimle ilgili her şeyi yemiş yutmuşlar. Yok efendim alıcı verici varmış. Kaynak mesajları iletirmiş. Sen dili ben dili. Elli puanlık 4. soru şu:
(Bu soru iletişim becerilerinizi ölçmek için sorulmuştur.)
“Beş yıldır bu okulda öğrencisiniz… Benim bir yıldır kapının girişinde hep gördüğüm; sınıflarınızı, koridorlarınızı temizleyen; adı soyadı gömleğinde kocaman yazan;sizinde her sabah gördüğünüz görevli hanımın adı nedir? Soyadını yazmanıza gerek yok!
Bütün sınıf şok oldu! Öğrencilerden biri parmak kaldırdı:
-Hocam bir şey soracağım. Doğru mu anladım ben, bu bayanın ismi Hatice ise, Hatice yazınca finalden elli alıp sınıf mı geçeceğim şimdi?
-Bak ne kadar doğru anlamışsın.
-Ben sınıftan çıktım. Kapının dışında bekliyorum. İçeriden tartışma sesleri geliyor.
-Beyler kadın adı ne?
-Beyler bilen söylesin!
-Beyler ayıp oluyor ama!
-Kimse mi bilmiyor?
-Beyler herkes kağıtları kaldırsın göstersin .
-Beyler hocaların adlarını biliyorsunuz, kızların adlarını biliyorsunuz ama!
Beş dakika sonra sınıfa girdim. Kağıtları topladım. Tek bir doğru cevap yok. Kağıtlar bomboş. Sadece bir öğrenci “battı balık yan gider” yazmış. Onun hakkında bana “Hocam o öğrenciye dikkat et. Şöyle kavgacıdır, böyle problemdir” denilen bir çocuk. Sınav İngilizce olduğu için öğrencim şöyle yazmış: “Hocam, öncelikle ben şu an duygularımı İngilizce anlatamayacağım, biliyorum sınıfta kalıyorum; ama Türkçe yazıyorum. Hocam size çok darıldım. Bana iletişimle ilgili ne sorsanız hepsini bilirim. Ceplerim dolu. Ben yıllarca hep sorarım arkadaşlarıma, bu adam ne sorar diye. Soracakları şeyleri yazar çizer koyarım cebime. Sınavda kağıda aktarır, sonrada buruşturur çöpe atarım ve sınıfımı geçerim. Hocam sınıfta kalıyorum çünkü cevabı bilmiyorum. Ama bir şey fark ettim; o kadını gerçekten yıllardır görüyorum; ama bir kere dönüp bakmadım,adını hiç merak etmedim. Oysa bütün hocaların adını soyadını, hatta çocuklarının adını bile biliyorum. Her karşılaştığımda merhabalaşıyorum, ama o hanıma hiç merhaba demedim. Ben öyle bir adammışım ki çıkar ilişkim yoksa insanların yüzüne bakmıyormuşum. Sınıfta kalıyorum, ama emin olun hiç önemi yok. Çünkü on beş yıllık bir eğitimde bana öğretilmeyen bir şey öğrettiniz. Ben daha bu okuldayım, her sabah o hanıma ismiyle hitap ederek “günaydın” diyeceğim ve bundan sonra ilişkilerimi çıkar üzerine kurmayacağım. Hocam sınıfta kalıyorum ama sağ olun.”
Yönetmelikler gereği not veremiyorum çünkü sınav İngilizce üstelik bayanın adını da yazmamıştı. Fakat ben alacağımı aldım ve o öğrenci elli üzerinden elli alarak dersi geçti ve mezun oldu. İki gün sonra hizmetli bayan yanıma geldi. Bir torba hellim peynirini masamın üzerine koyarak dedi ki:
“Hocam size iki şey için çok teşekkür ederim. Birincisi geldiğinizden beri bana her sabah ismimle hitap ederek “günaydın” diyorsunuz. İkincisi son sınıf öğrencilerine sınavda bir soru sormuşsunuz, bütün öğrenciler soruyu öğrenmişler, sabah öğrencilerin hepsi “günaydın Hatice hanım” diye içeri giriyor. Hocam ben yıllardır bu okulda hep kapının oralarda olurdum. 
Şimdiye kadar hiç kimse böyle bir şey yapmamıştı, kendimi hiç bu kadar insan hissetmemiştim.”

   Ben bu yazıyı okumuştum daha önce vay filan demiştim; ama üzerinde durmamıştım, hatta üniversiteki hocamız ondan etkilenmiş olacak ki sınavda bize yüksekokul müdürümüzün adını sormuştu( 4 yıllık okulumun neden yüksekokul olduğunu hala anlamamış bulunmaktayım), biz onun da adını bilememiştik o zaman; ama şuan hatırlıyorum gereksiz torpille gelmiş müdür olmuş doktor Adem Aslan.O zaman hocayı sevmediğimiz için ayy özenti diye de dalga geçmiştik.

   Ben uzun zamandır insan ilişkilerinde kendimi biraz geri planda tutuyorum; lakin gerek oturduğum sitedeki çalışanlara, gerekse çalıştığım yerdeki çalışanlara mutlaka selam verir kolay gelsin derim.Bizim oturduğumuz yerde çöpler haftanın 3 günü toplanıyor, sabah 10dan önce kapıda olması gerekir, ben de kapının önüne koyar sonra işe gitmek için hazırlanırım, ben çıkmadan önce genelde çöpler alınmış olur.Kişisel hiçbir muhabbetim de olmadı çalışanlarla, geçen hafta ben çıktım temizlikçi abla çöpleri taşıyordu, ona sokak kapısını açtım, gülümsedim günaydın abla kolay gelsin dedim, teşekkür ederim Meltem kızım dedi, ben şok.İsmimi nereden biliyor diye düşündüm, kapı zili desen 3 sene önce taşınmamıza rağmen hala eski ev sahibinin ismi yazıyor.Bi mutlu oldum, sonra aklıma bu öykü geldi işte.Etrafımızda bizim için bir şeyler yapan; ama bizim hiç farketmediğimiz o kadar insan var ki, öyle olmasa bile hepsine insan gibi davranılmasını diliyorum.Ben elimden geleni yapmaya çalışıyorum ya siz?



   

5 Haziran 2017 Pazartesi

Sabrın Sonu

   Yazmak istediğim birkaç konu birikti hangi birini yazsam diye düşünüyor; ama kafamı bir türlü veremiyordum.Biraz tez canlıyım böyle aklıma gelenlerin hepsini yazıp paylaşmak istedim; ama dur dedim Meltem hep bunu yapıyorsun.Aklımdaki şey hemen olsun istiyorum, zamana bırakmayı sevmiyorum, o an ne düşünüyorsam söyleyiveriyorum, yani dolaylı yollardan anlatmaya çalışmak hak getire, aynı şekilde bana dolaylı yollardan bir şey anlatılmak isteniliyorsa da zorlamayın derim; çünkü bir şeyi bana direkt olarak söylemeleri lazım yoksa anlamıyorum.

   Örneklendirmek farz tabi.Geçen hafta patronum benden bir şey rica etti, Meltem dedi şu evrağı şuradan alıp bizim eve götürebilir misin, ben sizin evinizi bilmiyorum Okan bey dedim, patronum duraksadı e o zaman Seda hanıma(eşi) söyliyim de bir gün iftara davet etsin sizi dedi, ben de gülümsedim anlamadım, yani bence normal bir konuşmaydı, ben gülümseyince ya Meltem dedi, ben laf sokuyorsun sandım, anlamadım ne demek istediğini niye ki diye sordum neyin lafını sokacakmışım, hani dedi seni bizim eve misafir etmedik ya hiç evi bilmiyorum filan dedin, ben hiç konuşmadan oradaki iş arkadaşım abim atıldı, aman Okan bey dedi, Meltem'i bilmiyormusunuz pat diye söyler o, dokundurmaz.Güldüm ben de  ama dur bi ya bana bir şey mi demek istedi acaba. Böyle örneklerim çok, mesela önceden planlanmış ve seveceğim şeyleri beklemekte sinir bozuyor, zaman geçmiyor yani, hayır 7 aylık filan da değilim.İçim şişiyor bu günlerde, geçecek diye kendi kendimi sakinleştirmeye çalışıyorum, o arada ne zamana geçer ki diye hesap yaptığımın farkına varıyorum.Sabreden derviş muradına ermiş diyorlar; ama bana uyanlar şunlar:


   Kendimi durdurmaya çalışıyorum, olabildiği kadar yani.Eh sözün en kısası bu işte, daha ne söylesem ki, iyi hayırlı haftalar!


 

2 Haziran 2017 Cuma

Dert Gelecekse de Benden Gelsin

   Mesele insanın sevdikleri olunca dünya durdurulmaya çalışılır değil mi sevgili okuyucu.Canı tatlı olan bir insan değilimdir, acıyı içime içime çekerim sorun değil; lakin mesele sevdiklerimse eğer nefesim kesilir.

   Hepimizde vardır o neredeyse, sevdiğine ufacık bir şey olsa canı yanar gözü dolar, üzülür, ben de öyleyim pek hissettirmesem de öyleyim; ama şöyle bir şey var o acıyı ben de çektirebilirim.Nasıl mı?Bak kardeşim, benim sevdiğimin canını kimse acıtamaz, bunu kabul etmiyorum kimse saldırmasın, kaza geçirmesin, başına bir iş gelmesin.Çok sinirlenirsem eğer ben kafasını da patlatırım, üzerine kızgın yağ da dökerim, dişlerini de sökerim içim acımaz üzülmem; çünkü haketmiştir bence, yoksa yapmam hem ben sinirli bir insan değilim ki zaten.Hiç aksini düşünmeyin bence gayet şefkatliyimdir, hatta kendimce ilaç yerine geçecek şeyler bile düşünürüm, merhametsiz olsam nasıl düşüneyim di mi yani.

   Lafın kısası sevgili Allah'ım lütfen sevdiklerimin canının yanmasına izin verme, onları koru, ben yakarsam da beni affet ne olur; çünkü olur olmadık canlarını yakmam ben :)



31 Mayıs 2017 Çarşamba

Özledim

   Özlem sevgili dostlar ne zor di mi, var mı aranızda özleyenler, belki özleyip söyleyemeyenler, kendi içlerinde yaşayanlar ve daha fazlası.

   İnsan bazen özleyecek kimsesinin olmasına bile sevinebiliyor, mesela annem benden teee 1000 km uzakta, birkaç ayda bir ancak görebiliyorum, özlüyorum üzülüyorum; ama gitsem görebileceğimi, arasam sesini duyabileceğimi bilmek beni mutlu ediyor, ne kadar özlesem de babama bir kez bile sarılamıcam mesela.Özlemle beraber korku da oluşuyor bende, arayıpta ulaşamadığım zaman hemen bir korku sarıveriyor içimi, uzaklık can acıtıyor e bi de bir şey olsa hemen oraya gidemeyeceğini bilmek...Yaşadım daha önce, o çaresizliği dibine kadar yaşadım, o yüzden ailemden uzakta kalmayı hiçbir zaman istemedim; ama ne diyelim yaşam şartları...

   Özlemim sadece aile ile de sınırlı kalmıyor, özlemek için illa mesafelerin çok uzak olması da gerekmiyor.Bazen insan elini uzatsa dokunabileceği kişileri bile özlüyor.Düşününce aynen öyle oluyorum.
O öküz öyle bir ağırlık yapıyor ki bende, nefes bile alamıyorum.Kendimi atacak bir yer bulamıyorum, suratsızlığım desen herkes muzdarip.Ne öten kuşlar ne saksılarımdaki çiçekler hiçbiri tat vermiyor, sadece çok; ama çok şiddetli camlara vura vura yağan yağmur iyi geliyor bana, kim bilir belki de gözyaşım karıştığı için o damlalara.Ağır bir eylem bu özlem dediğin, önceleri tek başıma oturur hıçkıra hıçkıra ağlardım, büyüdüm galiba sessiz bir şekilde oturup yaşları içime akıta akıta yaşıyorum, gurur mu duymalıyım bu durumla, laf!

Ya 'özledim' cümlesi, kolay kolay çıkmıyor sanki ağızdan ,hele bir de küslük varsa eğer, gurur mu yapıyoruz acaba, özleyipte söylememenin gururu da bir tuhaf haa, burnumuz düşer sanki, söyle gitsin gerisini özlenen düşünsün dicem; ama biliyorum biliyorum o işler öyle olmuyor.Lakin şunu söyleyebilirm ki haketmeyen birini özlemek, off ki ne of.

Hepinize tatlı özlemler diliyorum, özlediğiniz her kim ise sonunda ona sarılmak olsun.Özlem demişsekte benim favori şarkılarımdan biri budur:


29 Mayıs 2017 Pazartesi

Sesimi Duyan Var mıı

   Merhaba herkese, uzun zamandır zihnimi meşgul eden bir konu üzerine yazmaya karar verdim bugün.Objektif mi olamıyorum, yoksa bu dünyaya herhangi bir durumda tartışıldığı zaman suçlu olmak için mi gelmişim bilemiyorum.

   Şimdi efendim ben sütten çıkma ak kaşık olduğumu iddia etmiyorum, benim de yalanlarım, günahlarım, bilmem nelerim var yani, hangimizin yok ki zaten, yoksa siz birer bay ya da bayan doğru musunuz?Hayat bu kırgınlıklar olur küslükler de, lakin daha önce de üzerinde çok durmuştum, hiçbirimiz ölümsüz değil, bu dünya hiçbirimize kalmayacak  o zaman bu küslükler neden diye.Ben küslüklerden nefret eden biriyim, kafaya da fena halde takarım.İlk sıcağı sıcağına dokunulmasın tamam; ama az biraz zaman geçtikten sonra konuşulup uzlaşılmalı da ben konuşmayı bilmiyorum galiba!Neden mi; çünkü zeytin dalı uzattığım insanlar benim dalı yakıyor!Yahu bu ne şiddet bu celal.İlk lisede hatırlıyorum, kızarkadaşlarla ağır bir konu üzerinden kavga etmiştik, aşağılayıcı şeyler söylemişlerdi birkaç gün sonra özür dilediklerinde hiçbir şey olmamış gibi tekrar davranmaya başladığımda en yakın arkadaşım sen ne yapıyorsun yaa diye bir uyarmıştı.Ne var yaa dedim kin mi tutalım hem o kadar şey paylaşmışız ne gerek var, anladılar hatalarını.Üzerinden tam 10 sene geçti, ben hala aynıyım arkadaşlar, insanlar ağzıma da tükürse hemencecik affediyorum; lakin affedilemiyorum ya da sesimi duyuramıyorum ne bileyim.
Aynen öyle oluyor ha, yanındayım diyen çoğu insanın whatsapptaki son fotoğrafıdır bu:)

   .Ben bir hata yapmış ve af dilemişsem bile tepkilerle karşılaşıyorum, yüzüme bakılmıyor, ağır hakaretler işitiyorum ve insanlar kendileri isterlerse eğer benimle konuşuyorlar.Bu nasıl bir adaletsizlik diye düşünüyorum, ben kapıma gelen ya da arayan kim olursa olsun posta koyup, ayar çekip s.ktir edemiyorum; ama karşımdakiler bunu öyle güzel beceriyor ki, ya diyorum benim hiçbir değerim yokmuymuş, bu kadar kolay mı vazgeçilebilir bir insanmışım onun hayatında.Ben mi yanlış tutum sergiliyorum onlar mı bu durumda.Ben kırmaya çekinirken onlar nasıl tuzla buz edebiliyor, demek ki hiç sevilmemişim öylesine gelip geçici bir şeymişim.

   Karşılıklı adil sevgi istiyorum diyemiyorum; çünkü nasıl ütopik bir şey olduğunun ben de farkındayım; ama gelene vurmak ne bileyim ağır bir şeymiş gibi geliyor bana, ben o kadar reddedildim, kötü söz işittim ki böyle bir durumda sadece susup köşeme çekiliyorum, doğru bir davranış mı bu belki de hayır; ama hem korkuyorum hem de yoruldum.



Bu şarkıyı bu zamana kadar size nasıl dinletmemişim  hayret, sevgiyle kalın ve de kimsenin kalbini kırmayın!

26 Mayıs 2017 Cuma

Bir Yanlış ki...

   Kızıldereli inancına göre; uykusuz kaldığımız gecelerin sebebi aslında bir başkasının rüyasında uyanık olmamızdır.Kızıldereliler,
  • Aşkı tanıdığında, yaratıcıyı da tanırsın.
  • Ağlamaktan korkma! Zihindeki ıstırap veren düşünceler gözyaşı ile temizlenir.
  • Cevap vermemek aslında bir cevaptır.
  • Gözün ile değil, yüreğin ile hüküm ver.
  • İnsanın gözleri öyle kelimelerle konuşur ki dil onları telaffuz edemez.
  • GeceIer rüya görmek içindir gündüzIerse onIarın gerçek oImadığını anIamak için gibi bir sürü şey söylemişler; ama ben şuan ilk yazdığımla ilgileniyorum, yani şuan her kimin rüyasındaysam ve uyuyamıyorsam teesüflerimi bildiriyorum, yazık bana.Ha bizim doktorların dediğine göre de depresyon sebebiymiş efendim, bakın görün işte bi kızılderelileri bi de hekimlerimizi.

   Neyse yazayım bari dedim; çünkü düşündükçe bir zincir oluşturuyor kafamın içindeki pek kıvrımlı olduğuna inandığım organ!Acaba dedim yanlış olduğunu bile bile o yanlışın peşinden koşuyor mu benim sevgili blog arkadaşlarım da.Bu konuya nereden geldiğimi anlatamam, zaten anlatmaya çalışsam da beceremem; çünkü dediğim gibi zincirleme bir şekilde düşünce düşünceyi çağırdı onun ucu bunun başı derken konu çığrından çıktı kendimi buraya attım.

 Efendim ben inatçı bir insanım, yani yanlışımı görürüm Ha bazen erken bazen geç, zaten meselemiz o da değil; ama bazı yanlışlarıma aşık olurum ben bırakamam, gece ile gündüz, tahin ile pekmez, Safiye ile Faik gibiyiz mesela ayrı ayrı düşünülemeyiz bana göre.


   Bir de etrafımda çok bilmişler ağızlarına geleni söylerse Allaaaaahhh seyreyle cümbüşü, dünya ahiret vazgeçmem.E sana zarar verse de mi diye sorabilirsiniz evet zarar verse de.Sonra elde ne kalıyor başkasına girip çıkan bir şey oluyor mu, yook; ama ben de böyle bir psikopatım işte.

  Aslında sizin cevaplarınızı istiyorum ben bugün, yani yanlış olduğunu bile bile hatalarınızın peşinden ayrılmadığınız zamanlar oldu mu?







25 Mayıs 2017 Perşembe

Ben Böyle Değildim

   Yaşım çokta büyük değil aslında benim, anne filan da olmadım yani hormonlarımda da pek bi değişim olmasa gerek.E peki nedir benim bu duygusal hallerim.Anlamadınız değil mi, anlatayım biraz.

  Efendim ben biraz ketum bir insan(d)ım duygular konusunda, yani üzülünce belli etmez sadece kendi kendimi yerdim, hiçbir sürpriz bende şok etkisi yaratmazdı mesela, istediği kadar iddialı olsun, sevdiklerime sevgimi belli etmek hele ASLA!Lakin son zamanlarda,son zamanlar dediğim son bir sene gibi bir zamanda fazla duygusal bir insan haline geldim.Çok yakın bir arkadaşımla dalga geçiyordum, hamileyken olur olmadık her şeye ağlıyordu, yine de onun bir açıklaması vardı, hormonlar;ama ben neden böyle oldum bilemiyorum, hayır yani daha yaşlı da değilim.Şöyle bir şey hatırlıyorum, bir gün yurtta arkadaşlarla yatakları birleştirmiş film izliyoruz, film bitti yatakta sarsıntılar hissettim, ne oluyor ya diye ışığı açtım bir baktım hepsi hıçkıra hıçkıra ağlıyor, gözler şiş ne oluyor ya dedim, neye ağlıyorsunuz çok saçma değil mi hem o kadın o adama ne ara aşık oldu diye düz gidiyorum, hepsi bana baktı kimi duygusuz dedi kimi öküz, yani öyle bir insandım ben, şimdilerde ise az duygusal bi sahnede hemen gözlerim doluyor, kalbim sıkışıyor bir tuhaf oluyorum.Yaşadıklarım mı yordu bilemiyorum, bunlar yılların taşma noktası mı hiç bilmiyorum; ama ben bu halimi hiç sevmedim, soyadıma yaraşır şekilde kaya gibi sert bir insandım ben.Eskisi gibi olmak istiyorum, zırlak bir şey olmak istemiyorum da nasıl olacak bilemiyorum.

   Duygusal olmaktan utanıyor değilim; ama kendime yakıştıramıyorum bir de belki kimseye dayanmak istemiyorumdur, insan böyle oldu mu dayanacak birini ister genelde çünkü...


22 Mayıs 2017 Pazartesi

Geçmişte Yaşayanlar Derneği Başkanı Bendeniz

   Zamanı geri sarmak istiyorum bazen.Beni üzen olayları geçmişe gidip düzeltmek adına yapabileceğim her şeyi yapmak istiyorum, e bunun için bu zamanı hatırlayıp ona göre davranmam gerekir.Hatırlarsam eğer ve düzeltirsem eğer karşı taraf hatırlamayacak; ama ben hatırlamaya devam edeceğim ee ne anladık bu işten sırf başkasının gözündeki durumum değişmiş olacak.Cıııks olmadı bu, unutup gideyim geçmişe e bu kez de aynı şeye tekrarlama şansım yüksek ooff bu da olmadı.

   İşte ben böyle şeylere takılıp gün boyunca kendi kendime değişik değişik fikirler üretiyorum.Hey Allahım Meltem bu da ne böyle diye düşünebilirsiniz, e yine haklısınız.Bir kere yöntem yanlış, geçmişe gidebilmek imkansız, hala şu bilim insanları o teknolojiyi geliştiremedi, zaten bizimkilerden beklemiyorum, bizimkiler anca pembe otobüsle yok efendim nohutu suyu olmadan yemeye yarayan kaşıkla uğraşırken zor o işler, hah mesajımı da verdim yola devam edebilirim.Ha bu arada bizim bilim insanlarına giydirmiyorum; çünkü onlarda bir çeşit kurban gibi, kıymetleri bilinmiyor çoğu ülkeyi terk edip yurt dışındaki enstitülerde çalışıyor, ah ülkem ne yazık, tubitakın ciddiye almadığı; ama dünya birincisi ne arkadaşlar var.Neyse ya çok saptım tamam.Demek istediğim geçmişe gidebilmek mümkün değil, yani şimdilik ilerde neler olur hiiç bilmiyorum; ama ben hala geçmişe takılı kalıyorum, düşüncelerle uyuyor, uyandığımda gözlerimden önce zihnimdekiler hareketleniyor, hooff.Çare ne, çare bugünü düzeltmeye çalışmakta, bugün için uğraşmakta; ama yapıyor musun Meltem diye sorsanız aaaooo, HAYIR.Yani kendi kendime akıl vermek iyi güzel hoşta işte...


   Durum aynen böyle, kendi kendime yetmiyor bu aklıma, ha bazen yetiyor; ama kendi kendime bir bahane bulup sıyrılıveriyor işin içinden ve yine aynı şeyleri yapıyorum.

   Senin kafan hiç çalışmıyor demişti biri bana, bak o da haklı.Ne gömdüm kendimi be yine şuracıkta.Yapılması gerekenler çok açık belliyken bile yapamayanlar daha çokta yapmak istemeyenlere selam olsun.

   Ayy bak şimdi konunun ana fikri şu aslında, geçmişe takılı kalırsan eğer ilerleyemezsin.Dünü düşünerek gelecekten çok bir şey beklemek zor, bugünden başla, YAPABİLİYORSAN NE MUTLU SANA.



Bak ne diyor Manuş, 'Dönersen Islık Çal'


20 Mayıs 2017 Cumartesi

Yaz Kızım

   Oturdum ekrana bakıyorum, sanırım yarım saattir ekrana boş boş bakıyor ne yazacağımı düşünüyorum.Ne yazacağını bilmiyorsan eğer neden buradasın diyen arkadaşlar siz de haklısınız, ben de sebebini sordum kendime yazacak bir şeyin yoksa ne yapıyorsun diye, rahatlarım heralde diye düşündüm.

   Kendimi anlatırsam eğer neden yazmak istediğimi anlarsınız galiba.Ben eskiden beri yazarım, ilkin şiirlerimle başladım ilkokulda yani, şimdi o şiirleri biri okusa utançtan kıpkırmızı olurum heralde, en son yazın memlekete giittiğimde kilitli dolabıma bir göz atmış, okumuş ve hemencecik dolabın derinliklerine göndermiştim, mazallah biri okur filan.Sonraları günlüğe döndü olay, hep yazıyordum, ilkokul bitti okul değiştirdim, oradan eski okulumdaki arkadaşlara mektup yazmaya başladım, yazdığım kişilerle de aynı yerlerde oturuyoruz ha, sadece okullar farklı, nasıl ulaştırıyorum derseniz tabi ki para vermiyordum, onların eve yakın birilerine veriyordum.Neyse efendim kompozisyon denen bir şeyin olduğunu öğrendim o ara okulda, boyuna kompozisyon yazıyoruz, hocam beni sevmiyor; ama kompozisyonlarımın çok iyi olduğunu kabul ediyor gönülsüz, diğerlerininkini okuduktan sonra; lakin hiç 100 alamadım ondan hep 98, imladan kırmışmış, tey Allahım ya.Lisede günlük işi daha da bi hızlandı e artık büyüdüm, bu kez de kimse anlamasın diye kiril alfabesiyle yazmaya başladım, onu da edebiyat okuyan kuzenim sayesinde öğrendim, e öyle olunca ortalık yerde de dursa günlük kimse okuyamıyordu, oohh canıma cincon.Yalnız şöyle bir sorun var şuan alfabeyi hatırlamıyorum, yani ergenliğimde benim için dünyanın en büyük meseleleri neymiş şimdi okuyamayacağım, az bi baksam hatıralrım gibi de aman şimdş kendimce çok büyük dertlerim var, geçmiş dertlerime kafayı takamıcam.Ha bu arada böyle sürekli yazan bir insan neden gecenin bu saatinde boş boş ekrana bakıp yazmak istiyor anladınız heralde.İlkin kimsenin okumayacağı şeyleri yazdım, bir güzel imha ettim, malum kimseye güvenip anlatılmıyor en yakınınız bile bir yerden çektiriveriyor altınızdan sandalyeyi.

  Söylemek istediğim şey çok, söyleyebildiğim hiç yok gibi bir şey oldu bu.Neyse buraya kısa bişi bırakayım madem.

  'Hiçbir şey beni aklına getirmiyorsa, ufacık bir sızı bile olamamışsam eğer sende, bana da yazıklar olsun'